Helicopter Mi-24D Hind-D

Ciężkie śmigłowce Mi-24 Hind produkowane były w latach 1970 -1989 w Zakładach nr 168 w Rostowie nad Donem w ZSRR. W sumie wyprodukowano ponad 3000 tych śmigłowców. Służyły one jako śmigłowce wsparcia, szturmowe i przeciwpancerne. Napęd stanowiły 2 silniki turbowałowe o mocy 2200 KM każdy, osiągały szybkość maksymalną 335 km/h i pułap statyczny 1300 m i dynamiczny 5000 m. Załoga: 3 ludzi. Uzbrojenie: karabin maszynowy 12,7 mm, działko 23 mm, 32 rakiety niekierowane 57 mm lub 20 rakiet 80 mm, 4 bomby o masie do 250 kg. Dysponowały 8 miejscami dla żołnierzy i mogły zabierać ładunek o masie do 1500 kg. Ponadto wyposażone były w dwa dodatkowe zbiorniki paliwa i wyrzutnię flar. Na skutek doświadczeń Amerykanów z wojny w Wietnamie konstrukcję śmigłowca zmodernizowano tworząc kabinę pilotów typu „tandem” i ruchomą wieżyczkę z karabinem maszynowym. Wersję tę nazwano Mi-24D. Ta wersja śmigłowca zaprezentowana została na ćwiczeniach Układu Warszawskiego w roku 1977. Wyprodukowano 625 śmigłowców tej wersji. Śmigłowce Mi-24D z małymi zmianami eksportowano jako Mi-25 do krajów zaprzyjaźnionych z ZSRR: poza członkami Układu Warszawskiego, Algieria, Angola, Etiopia, Libia, Afganistan, Indie, Kambodża, Korea Północna, Wietnam, Kuba, Nikaragua, Peru, Irak, Jemen, Syria. Mi-24 brały udział w różnych konfliktach: w Etiopii, Wietnamie (interwencja wietnamska w Kambodży), w Afganistanie, w wojnie iracko –irańskiej i innych. Ostatni ze śmigłowców Mi -24 wycofany ze służby w Wojsku Polskim w roku 2000 jest eksponatem w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. Mi -24 w działaniu można było zobaczyć w filmach „Rambo II” i „Rambo III” oraz w „Szklana pułapka 5”.