Cocca Veneta - Corel SM30

Cocca (kogge, koka, cocha, cocche, koga) to statki napędzane wcześniej żaglami i wiosłami, późniejsze tylko żaglami znane jako flota hanzeatycka na Morzu Północnym I Bałtyku od X wieku, a od wieku XIV również na Morzu Śródziemnym. Nazwa wywodzi się podobno od niderlandzkiego kog (kogut). Były to statki handlowe o ładowności 200 -300 ton, jednak uzbrojone do obrony przed piratami. Ich konstrukcja była rozwijana, statki z wieku XV przypominały już małe galeony. Nad Morzem Śródziemnym statki typu cocca budowane były głównie w Genui i w Wenecji. Cocca charakteryzowała się małym zanurzeniem, ożaglowaniem kwadratowym. O znaczeniu tych statków świadczy choćby to, że ich wizerunki znalazły się na pieczęciach miejskich niektórych miast hanzeatyckich np. Stralsundu I Elbląga. Uzbrojone kogi (katapulty, balisty, łucznicy) brały udział w działaniach wojennych. Załoga dużej kogi liczyła 90 ludzi, w tym połowa była uzbrojona. Największe starcie tego typu jednostek miało miejsce w roku 1340 koło portu Sluys (zachodnia Flandria) w czasie wojny stuletniej. Po stronie angielskiej w bitwie brało udział 210 okrętów, po stronie francuskiej 190. Bitwę wygrali Anglicy, głównie dzięki słynnym ze skuteczności łucznikom. Wracając do Wenecji: Od V wieku była wielonarodową i wieloreligijną republiką (Włosi, Grecy, Słowianie) zarządzaną przez dożę. Wenecja kontrolowała wybrzeża Adriatyku, Wyspy Egejskie, Kretę, Cypr I Korfu. Budowała i miała w swojej służbie wiele “cocca”. W XIII wieku Marco Polo dotarł do Chin i do czasu wyprawy Vasco Da Gama, który odkrył drogę do Indii, Wenecja miała monopol na handel jedwabiem i przyprawami.