Radziecka haubica B-4 M1931 203mm

Prace nad projektem ciężkiej haubicy dalekiego zasięgu na podwoziu gąsienicowym o kalibrze 203 mm rozpoczęto w ZSRR już w roku 1920. Dwie wersje projektu ukończono w roku 1928 (z hamulcem wylotowym lufy i bez). Produkcję uruchomiono w 2 fabrykach: Bolszewickiej w Leningradzie i Barykadzie w Stalingradzie. Po próbach polowych w 1933 roku haubicę B-4 przyjęto na uzbrojenie. W momencie wybuchu wojny 22 czerwca 1941 roku Armia Czerwona miała 836 haubic, z czego 794 były w służbie, a 42 w magazynach. Praktyczna donośność wynosiła 18 km, szybkostrzelność: 1 strzał na 4 minuty. Haubice B-4 zadebiutowały w wojnie fińskiej. 1 marca 1940 roku na froncie fińskim znajdowały się 142 haubice B-4. Radzieccy żołnierze przezwali ją „rzeźbiarką karelską” (ze względu na swoją siłę pociski B-4 podczas ostrzału fińskich bunkrów zamieniły je w dziwaczną mieszaninę kawałków betonu i żelaznego zbrojenia). Fińscy żołnierze nazwali tę haubicę „młotem Stalina” ze względu na jej niszczycielskie działanie. Po ataku Niemiec na ZSRR Wehrmacht zdobył i używał w walkach na frontach wschodnim i zachodnim 8 haubic B -4. Znana była siła niszczycielska pocisków z tych haubic: w bitwie pod Kurskiem jeden z Ferdynandów został zniszczony pociskiem z B-4. Bezpośrednie trafienie 100-kilogramowym pociskiem odłamkowo-burzącym w górną płytę pancerza doprowadziło do całkowitego zniszczenia ciężko opancerzonego Ferdynanda. Haubice B -4 pozostawały w służbie armii ZSRR jeszcze w latach 80 –tych. Obecnie kilka z nich jest eksponatami w rosyjskich muzeach wojskowych.