Figurki żołnierzy z operacji Barbarossa - ICM 35391

Operacja Barbarossa to plan Hitlera napaści na ZSRR przygotowywany już w latach 30 –tych, kiedy kwitła wielka przyjaźń między III Rzeszą a ZSRR. Wyrazem tej przyjaźni były wspólne ćwiczenia wojskowe na poligonach ZSRR (dla ukrycia przed światem niemieckich zbrojeń i przygotowań do wojny) oraz pakt Ribbentrop -Mołotow. Nawet, kiedy sowiecki wywiad próbował informować Stalina o groźbie napaści Niemiec, ten do końca ufał Hitlerowi a nawet represjonował oficerów wywiadu, którzy próbowali otworzyć mu oczy. W momencie najazdu wpadł w stupor i dopiero po kilku dniach podjął działanie. Armii Czerwonej nie pomogła wielka czystka z końca lat 30 –tych: Stalin zlikwidował najzdolniejszych dowódców, czyli praktycznie sam się rozbroił. Była to akcja Abwehry, która potrafiła rzucić na nich podejrzenia szpiegostwa. Takie było tło. W niedzielę 22 czerwca 1941 nad ranem Niemcy ze swoimi sojusznikami (Rumunia, Węgry, razem 4 miliony żołnierzy) zaatakowali na całej długości granicy trzema armiami: Północ, Środek i Południe. Po drugiej stronie granicy było 2,5 miliona żołnierzy Armii Czerwonej. Na skutek zaskoczenia straty sowietów były bardzo wysokie: większość samolotów Niemcy zniszczyli bombardując lotniska, większa część sowieckich żołnierzy albo zginęła, albo dostała się do niewoli. Po początkowych klęskach Armia Czerwona się otrząsnęła i zatrzymała (z pomocą pogody: mrozu i błota) pochód Niemców. ZSRR przystąpił do koalicji antyhitlerowskiej, co doprowadziło do ostatecznej klęski III Rzeszy.