Radar FMG 39/FuSe 62D Wurzburg - Das Werk 35014

Prace teoretyczne nad projektem radaru rozpoczęto w III Rzeszy już w roku 1934. Początkowo firma Telefunken nie była zainteresowana tymi pracami twierdząc, że to jest fantastyka, jednak kiedy osoby pracujące nad projektem założyły Gesellschaft für Elektroakustische und Mechanische Apparate (Towarzystwo Aparatury Elektroakustycznej i Mechanicznej) dla kontynuacji prac, których wyniki zostały zaprezentowane dyrekcji firmy Telefunken, ta przystąpiła do produkcji radarów. Pierwszy model Würzburg A wszedł do służby w 1940 roku, za tym wprowadzono udoskonalone modele B, C, D. Były to przewoźne urządzenia z anteną paraboliczną o średnicy 3 m o zasięgu 25 -40 km. Potem opracowano też wersję stacjonarną FuMG 65 Würzburg-Riese (olbrzym) o średnicy anteny 7,4 m i zasięgu do 70 km. Urządzenia te służyły do kierowania ogniem artylerii przeciwlotniczej i światłem reflektorów. Alianci byli w stanie oślepiać radary Würzburg: w lutym 1942 roku system Würzburg-A w Bruneval na wybrzeżu Francji został zdobyty przez brytyjskich spadochroniarzy w ramach operacji Biting. Do Wielkiej Brytanii dostarczono kilka kluczowych komponentów, co pozwoliło na dokładne określenie parametrów operacyjnych systemu. Doprowadziło to do modyfikacji istniejących systemów nadawczych w celu wytworzenia systemu Carpet który nadaje szum na częstotliwościach używanych przez poszczególne systemy w Würzburgu. Wprowadzono kilka zaktualizowanych wersji Carpet; Carpet II był podstawową wersją brytyjską, podczas gdy Carpet III był jej odpowiednikiem zbudowanym w USA. Fabryka radarów w Würzburgu została zbombardowana. Po wojnie , po pewnych modyfikacjach radary Würzburg znalazły zastosowanie naukowe w radioastronomii: do mapowania ramion spiralnych Drogi Mlecznej, do obserwacji plam na Słońcu i do pomiarów promieniowania i widma słonecznego. Obecnie radar Würzburg jest eksponatem w Imperial War Museum w Londynie.