Model działa samobieżnego 155mm M40

Samobieżne działo M40 155 mm zaprojektowane zostało w 1944 roku na podwoziu czołgu M4 Sherman. Głównym uzbrojeniem było działo 155 mm, załogę stanowiło 8 ludzi: dowódca, kierowca, i obsługa działa. Po pozytywnym wyniku testów z działem 155 mm na takim samym podwoziu czołgu Sherman zbudowano haubicę 203 mm (działo to nazwano M43). Działo napędzał silnik benzynowy o mocy 450 KM, prędkość na drodze 34 km/h. Działa montowane były w zakładach Pressed Steel Car Company w Pittsburgh (Pensylwania). W sumie 311 z planowanych 600 zostało skompletowanych przez Pressed Steel Car Company przed końcem wojny, z czego 24 zostały później przerobione na M43. Służyły podczas wojny koreańskiej. Po II wojnie światowej M40 był używany przez armię brytyjską, która oznaczyła go jako 155 mm SP, M40 i nazwała go Cardinal, zgodnie z tradycją używania kościelnych nazw dla artylerii SP (Self Propelled –samobieżna), takich jak Deacon, Priest, Bishop i Sexton. Kompletna sekcja dział składała się z jednego M40 GMC i jednego szybkiego ciągnika M4A1 ciągnącego czterokołową przyczepę z amunicją M23 o masie 8 ton. Każda bateria miała cztery sekcje dział. Obecnie działa te są eksponatami w kilku muzeach w USA i Wielkiej Brytanii a jedno w Sinsheim w Niemczech.