Model U-Boot typu IIB (1939) - ICM S.009

Niemieckie okręty podwodne typu II były pierwszymi okrętami podwodnymi budowanymi po I wojnie światowej w niemieckich stoczniach. Pierwsze 12 okrętów typ II zbudowano w 1935 roku w stoczni Deutschewerke AG w Kilonii na wzór fińskiego okrętu podwodnego Vesikko zbudowanego w stoczni w Turku w 1933 roku. Zamiarem Niemców było przećwiczenie organizacji masowej budowy okrętów podwodnych dla przyszłej floty podwodnej III Rzeszy. W typie II B (zbudowano 20 okrętów tego typu) wprowadzono szereg ulepszeń w stosunku do typu II A (6 okrętów tego typu). Potem był jeszcze typ II C (8 okrętów) i typ II D (16 okrętów). Wyporność okrętów typu II B: nawodna 279 ton, podwodna 328 ton, napęd: na powierzchni 2 silniki wysokoprężne o mocy 512 KM, pod wodą 2 silniki elektryczne 402 KM, szybkość na powierzchni/pod wodą: 13 węzłów/7 węzłów. Uzbrojenie: 3 wyrzutnie torpedowe dziobowe mogące również wyrzucać miny oraz działko plot 20 mm. Załoga 25 oficerów i marynarzy. Okręty te miały swoje wady: wolno się zanurzały, mała prędkość pod wodą, mały zasięg, ciasnota wnętrza. Ograniczało to ich działanie do Morza Północnego, spławione Dunajem na Morze Czarne służyły tam przeciwko ZSRR. Mimo tych ograniczeń okręty typu II B w czasie wojny zatopiły w sumie 106 statków o łącznej pojemności prawie 210000 BRT. 10 okrętów typu II B zostało zatopionych w czasie ataków okrętów lub samolotów alianckich, drugie 10 zostało zatopionych przez własne załogi po klęsce Niemiec.