Pojazd opancerzony Ehrhardt z 1917r. - CSM 35010

Samochody pancerne Ehrhardt E –V/4 produkoane były w zakładach Heinrich Ehrhardt Automobilewerke AG w Zella –Mehlis (Turyngia) od roku 1916 do 1919 w ilości 33 egzemplarzy. Wprowadzając na uzbrojenie samochody pancerne Niemcy wzorowali się na Belgach: Belgowie jako pierwsi zademonstrowali potencjał samochodu pancernego w walce mobilnej, prezentując samochód pancerny Minerva. Niemiecka piechota i kawaleria nie radziły sobie z taktyką typu „uderz i uciekaj” stosowaną przez belgijskie samochody pancerne. Armia niemiecka, po doznaniu cierpień z powodu tych pojazdów, zdecydowała się wyprodukować własny samochód pancerny. Ehrhardt to pojazd o trakcji kołowej, opancerzony znitowanymi blachami 4 -9 mm. Napędzany był silnikiem benzynowym o mocy 80 KM, osiągał prędkość około 60 km/h z załogą 8 -9 osób, uzbrojony w 5 karabinów maszynowych 7,92 mm. W roku 1917 wyprodukowano serię zmodernizowanych samochodów Ehrhardt M 1917 z ruchomą wieżą i wyposażonych w radiostację. Brały udział w walkach w składzie plutonów samochodów pancernych w czasie I wojny światowej. Po wojnie brały udział w walkach przeciwko powstańcom wielkopolskim. W lutym 1919 jeden z samochodów Ehrhardt M 1917 zdobyli powstańcy z 1 kompanii Rogozińskiej, gdzie pod nazwą „Pułkownik Grudzielski” brał udział w walkach z Niemcami pod Zamościem (tak, pod tym samym Zamościem, pod którym spadła ruska rakieta w 2023). Ten sam samochód pancerny brał też udział w walkach III Powstania Śląskiego pod inną nazwą: „Górny Śląsk-Alzacja”. Po zakończeniu tego powstania pojazd wrócił do Poznania, a w roku 1925 skierowany do Warszawy służył w Wojsku Polskim do 1928 roku, po czym został przekazany na złom. Co do innych pojazdów: wiele ocalałych niemieckich Erhardtów E-V/4 było używanych po wojnie przez niemiecką policję do 1939 roku, jednak żaden nie przetrwał do dziś.