Samochód pancerny US M8 Greyhound

Amerykański 6 -kołowy samochód pancerny M8 projektowany był jako niszczyciel czołgów w 1941 roku, jednak jak wykazały testy do tego celu był zbyt słabo uzbrojony (armata ppanc 37 mm) i nie był w stanie zagrozić czołgom będącym wtedy na uzbrojeniu wrogich armii. Doskonała mobilność drogowa M8 uczyniła go doskonałym elementem wsparcia nacierających amerykańskich i brytyjskich kolumn pancernych. W latach 1943 -1945 wyprodukowano prawie 8500 tych pojazdów. Używany był w czasie II wojny światowej w armiach USA i brytyjskiej. W brytyjskiej służbie M8 był znany jako „Greyhound” (chart). Armia brytyjska uznała, że ​​jest on zbyt słabo opancerzony, szczególnie podłoga kadłuba, przez którą miny przeciwpancerne mogły z łatwością przebić (rozwiązanie załogi polegało na wyłożeniu podłogi przedziału załogi workami z piaskiem. M8 napędzany był silnikiem benzynowym o mocy 110 KM, osiągał prędkość na drodze niemal 90 km/h, załoga: 4 osoby, opancerzenie: do 19 mm, uzbrojenie: armata ppanc 37 mm, wielkokalibrowy karabin maszynowy 12,7 mm i karabin maszynowy 7,62 mm. M8 wszedł do służby bojowej u aliantów podczas inwazji na Sycylię w 1943 roku. Był używany przez armię amerykańską we Włoszech, Europie północno-zachodniej i na Pacyfiku. W tym ostatnim przypadku był używany głównie na Okinawie i Filipinach, a nawet był używany w swojej pierwotnej roli niszczyciela czołgów, ponieważ większość japońskich czołgów miała pancerz wrażliwy na działanie działa kal. 37 mm. Ponad 1000 M8 dostarczono sojusznikom USA w ramach Lend-Lease; Wielkiej Brytanii, Wolnej Francji i Brazylii. Po wojnie wiele samochodów opancerzonych M8 armii amerykańskiej oznaczono jako nadwyżki i podarowano lub sprzedano różnym krajom, zwłaszcza w ramach Programu Pomocy Zagranicznej Wojskowej. Większość pozostałych pojazdów pozostała w służbie w policji w różnych krajach Europy Zachodniej. Obecnie wiele z nich są eksponatami w muzeach broni pancernej w tym w Muzeum Pancernym w Kłaninie.