La Gloire i okręt podwodny Surcouf - JSC 074

Lekki krążownik LA GLOIRE

Lekki krążownik La Gloire o wyporności ponad 9000 ton budowany był w stoczni Forges et Chantiers de la Gironde w Lormont w latach 1933 -1937. Napęd: turbiny parowe o mocy 84000 KM zapewniały szybkość 31 węzłów. Uzbrojenie: 9 dział 152 mm, po 8 dział plot 90 i 37 mm, 12 wkm 13,2 mm i 4 wyrzutnie torped oraz 2 wodnosamoloty patrolowe. Załoga 540 oficerów i marynarzy. Tuż po wybuchu II wojny światowej okręt patrolował wody Atlantyku. Po kapitulacji Francji wrócił do Tulonu, skąd został wysłany przez rząd Vichy z zespołem okrętów do Gabonu. W drodze zespól został przechwycony przez ciężkie krążowniki brytyjskie. Kilka francuskich okrętów wycofało się do Dakaru będącego pod kontrolą Vichy, a La Gloire z uszkodzonym napędem odholowana została do Casablanki będącej pod kontrolą aliantów. Ostatecznie La Gloire przejęta została przez Marynarkę Wojenną Wolnych Francuzów. Po remoncie wspierał inwazję aliantów pod Anzio, brał udział również w inwazji na Normandię w 1944. Po wojnie pełnił służbę w Indochinach. Przeniesiony do rezerwy w 1955 roku, złomowany w 1958.

Okręt podwodny SURCOUF

Krążownik podwodny Surcouf budowany był w stoczni Arsenal w Cherbourgu od roku 1927 do 1934. Do czasu budowy przez Japończyków okrętów podwodnych typu I 400 (o wyporności 6560 ton) w 1944 roku był największym okrętem podwodnym świata. Porównajmy: jego wyporność wynosiła 4300 ton; wyporność naszego Orła i Sępa 1470 ton. Był jedynym tego typu okrętem zbudowanym we Francji. Uzbrojenie: 2 działa 203 mm, 2 działka plot 37 mm, 4 karabiny maszynowe plot 13,2 mm, 12 wyrzutni torped oraz 1 wodnosamolot rozpoznawczy. Załoga 110 oficerów i marynarzy. Do początków wojny okręt pełnił służbę w Marine Nationale. Po zaatakowaniu Francji będący w remoncie okręt jeszcze niesprawny popłynął do Plymouth. W momencie przejmowania kontroli brytyjskiej nad francuskimi okrętami w strzelaninie poległo kilku Anglików i Francuzów. Ostatecznie kontrolę nad okrętem przejęła Marynarka Wolnych Francuzów. Okręt osiągnął zdolność bojową dopiero w lutym 1941 i pierwszy zadaniem było eskortowania konwoju z Kanady do Plymouth. W czasie nalotu na Plymouth zniszczony został wodnosamolot okrętu. Następnie okręt patrolował Atlantyk. Problemem było uzbrojenie i wyposażenie okrętu niekompatybilne z brytyjskim i brak części zapasowych. Na początku 1942 roku zdecydowano o skierowaniu okrętu na Pacyfik w celu ochrony francuskich posiadłości w Azji. Okręt zatonął w rejonie Kanału Panamskiego w trakcie przebazowania. Są różne teorie na temat przyczyn:

1. Pomyłkowe zatopienie przez samoloty z Panamy;

2. Kolizja z amerykańskim SS Thompson Lykes co uniemożliwiło zanurzenie i późniejsze zbombardowanie nocą przez amerykański samolot niezidentyfikowanego okrętu płynącego na powierzchni.