Szkuta wiślana XVIII w.

Szkuta wiślana to łódź towarowa o długości około 30 m z napędem wiosłowym i żaglowym (czasem ciągnięta linami z brzegu przez flisaków) używana na przestrzeni wieków do transportu rzekami towarów, głównie zboża. Szkuta mogła unieść 100 ton towarów, głównie zboża. Zbudowana była z drewna dębowego i sosnowego (wręgi i poszycie burt), z przodu poszycie wiązała belka z wygiętym zakończeniem. Na statku znajdowały się maszt, budka szypra, skrzynie na zboże i ster. Obsługę stanowiło 16 -20 flisaków. Szkuta mogła być zaopatrzona w żagiel o powierzchni nawet 200 m² i osiągać szybkość w górę rzeki do 10 km/h. Pokonanie trasy w dół Wisły Kraków –Gdańsk zajmowało ok. 10 dni. Płynącą Wisłą szkutę widać na jednym z obrazów malarza Warszawy z XVIII wieku Canaletta. W roku 2008 znaleziono w Czersku (starorzecze Wisły) wrak szkuty z XV wieku. W roku 2012 z dna Martwej Wisły wydobyto fragment XVIII wiecznej szkuty wiślanej. Artefakt ten zbadany został w Centralnym Muzeum Morskim w Gdańsku. W roku 2017, który ogłoszony był „Rokiem rzeki Wisły” wodowano szkutę wykonaną wg historycznych wzorów, nazwano ją „Darem Mazowsza”. Szkuta ta wozi turystów na Wiśle w Warszawie.